Blog 18 Augustus
Het is echt lang geleden dat ik een blog schreef, vooral omdat alles z'n gangetje ging en we het hier goed naar ons zin hadden. We deden iedere dag ons werk, hadden evenveel lol, gingen uit, hadden brakke vrije zondagen en dat was het. Het was bijna een sleur te noemen, maar iedereen deed alsof hij/zij gelukkig was met de situatie en zo bleven we als team optimistisch en goed in ons werk.
Ondertussen waren we al eens drie maanden te laat betaald, en nu weer anderhalve maand. Éen danseres kreeg een beter aanbod en ging weg. Het Nederlandse meisje dat in plaats van Melanie was gekomen ging na een maand weg. En ze hebben allebei niets gekregen.
Wat we over hielden was een kreupel team, te weinig mensen, te veel werk, en iedereen ving elkaar op, met de gedachte dat het geld heus wel zou komen.
Maar dit houdt een keer op, en iedereen begon te praten over naar huis gaan.
Als ik je vertel dat ik drie maanden zestien uur per dag heb gewerkt en al die tijd niets heb mogen ontvangen verklaar je me voor gek, toch?
En toch bleef iedereen. Omdat het wel heel radicaal is om weg te gaan, je team in de steek te laten zodat zij de shows totaal moeten veranderen en nóg harder moeten werken, als team bleven we bij elkaar. De atmosfeer in het team is de laatste twee maanden gewoon kudt. Iedereen levert half werk en niemand spant zich echt meer in om een goede prestatie neer te zetten. In Nederland, als je een week te laat betaald wordt, stop je met werken. Hier sta je dan op straat, en dat weet iedereen dus gingen we braaf door met het uitputten van onze lichamen en geesten voor een belachelijk laag salaris dat we niet eens kregen.
En ik had daar geen problemen mee. Ik ben één van de weinige die-hards van het team die het al de tijd vol heeft gehouden en ik zou het met gemak volhouden tot het eind van het seizoen. Tot ik op een dag een kroketje ging eten bij een nederlands bruin cafe, waar ze bijzonder relaxed waren. Ik vroeg of ze niet nog krachten zochten, en kreeg een dag later een e-mail. Ben gaan praten met de nederlandse eigenaren uit nieuwsgierigheid (een echtpaar, fantastische sympathieke mensen) en kreeg een salaris aangeboden dat het dubbele bedroeg van wat ik nu verdien. Voor acht uur per dag, in plaats van zestien, met eigen appartement, in plaats van gedeeld. Heb gezegd dat ik er over na moest denken.
Dit was vorige week donderdag. Er is veel gebeurd sinds die donderdag, en ik zal je de details besparen.
Ben door de manager van dit miljoenenhotel bedreigd, ik zou nooit meer een baan op dit eiland kunnen krijgen en ik zou het eiland nooit meer kunnen verlaten. Ze zouden de kroeg waar ik had gesolliciteerd al gebeld hebben en ik kon die baan wel op mijn buik schrijven. Ik ben één waanzinnig goede zanger en een waanzinnig goede animator en persoon (hij moest op mn t-shirt kijken om te weten hoe mijn naam ook alweer was), er werd me nog meer geld aangeboden, allemaal omdat ze niet zonder me konden. Ondertussen zat de restaurantmanager van het hotel er ook bij, en dit is een linke man. Iedere keer dat ik in ‘Bar street' was, was hij er ook, en hij zei vandaag, midden in het gesprek lachend; 'Danny, do you really think you're gonna work anywhere else on this island? You know this, I know the nightlife here, I've already called my friend Andreas at the Camel bar, forget about your job, you're not getting it' En toen begon ik te lachen, want ik ken geen andreas en ik ben nog nooit in de camel bar geweest.
Ze bleven aandringen en dreigen, en pushen op het feit dat ik het contract breek en dat ze problemen voor me gaan veroorzaken.
Toen ben ik opgestaan, heb de heren bedankt en gevraagd of ik de middag vrij kon krijgen, want ik moest er over nadenken en met mijn ouders bellen. Vervolgens ben ik rechtstreeks naar de bar gefietst, heb met de eigenaar gesproken, alles verteld en hij was niet onder de indruk. Hij zei dat ik maar een paar dagen vrij moest nemen, een paar nachten bij mijn meisje moest logeren, ze zouden het toch wel vergeten. Dus op mijn vraag wat ze zouden doen als ze zijn hele kroeg kapotsloegen antwoordde hij lachend; 'Dat doen ze niet, en als ze het wel doen, kennen wij genoeg gevaarlijke mensen' En ik heb zelf ook niet stil gezeten, ik hoef ook maar één telefoontje te doen. Maar dit is doemdenken, in the end of the day is het gewoon maar een 21jarige die een betere baan aangeboden krijgt en vertrekt, logisch, en de normaalste zaak van de wereld.
Dus ik heb de show gedaan, mijn team bedankt voor alles, tranen kwamen toen ik naar mijn fiets liep, rechtstreeks naar mijn meisje gefietst, het hele verhaal verteld en samen hebben we de rest van mijn spullen diep in de nacht opgehaald terwijl mijn voormalige kamergenoot er niet was. Donderdag verhuis ik naar mijn nieuwe, eigen appartement, en ik kan niet wachten om weer gewoon normaal acht uur te werken, vrije tijd te hebben, uit te slapen en heel rustig aan het einde van het seizoen af te wachten. Animatie was fantastisch, had het zo nog drie maanden gedaan maar vanuit principes werk ik niet meer voor mensen die me als (sorry) hoer behandelen. Er worden hier mensen verschrikkelijk rijk, mijn salarisverhoging van 350eur was geen enkel probleem, en toen er een danseres weg ging omdat ze het niet trok was er geen haan die er naar kraaide. Toen ik op een nette manier weg wilde gaan werd ik bedreigd, omdat ik zo belangrijk was. Ondertussen verdiende ik minder dan de danseres.
Dus dit was het, mijn animatie-avontuur van Kos 2012, ik heb er waanzinnige verhalen aan over gehouden, een hoop ellende maar ook écht een hoop lol. Volgende zomer doe ik het weer, niet hier en niet voor dit bedrijf, maar op het podium staan voor honderden toeristen die je aanbidden doet wat met je.
We zijn inmiddels een paar dagen verder. Op de dag dat het zo mis ging en ik bedreigd werd heb ik 's avonds de show nog gedaan, gelijk daarna afscheid genomen, en ik ben met mijn al ingepakte spullen bij mijn vriendin gaan zitten, omdat ik vandaag (donderdag) pas in mijn nieuwe appartement kon intrekken. Mijn vriendin werkt er nog steeds, en ik hoor van haar dat ze de helft van alle shows gecancelled hebben, net goed..:P
Maargoed, ben dus nu voor de derde dag achter elkaar vrij en het is fantastisch. Na vijf maanden zó intensief en hard werken merk ik echt dat mijn lichaam nu helemaal tot rust komt en het is heerlijk. Beetje aan het shoppen geweest, had echt nieuwe kleren nodig, en ben radicaal naar de kapper geweest:). Nu lekker heel erg kort, en dat had ik veel eerder moeten doen met dit warme weer:)
Vandaag dus ook mijn intrek genomen in mijn nieuwe appartement, wat op zich best spannend was, want ik had de huur al betaald voordat ik het appartement gezien had. Vanochtend de sleutel gekregen, een paar keer heen en weer gefietst met mijn spullen en nu helemaal klaar. 'T Appartement is waanzinnig, veel groter en luxer dan ik had gedacht en gewend was. Lekker in het centrum van Kos-stad, op de eerste verdieping, balkonnetje, superruime eigen badkamer en een grote woon/slaapkamer. Vanavond gelijk een feestje gepland met wat oud-collega's en mijn vriendin (die hier ook min of meer gaat wonen omdat ze haar eigen appartement moet delen met twee collega's).
Morgen begin ik weer met werken, het is een hollands eet-feestcafe, vergelijkbaar met een kroeg waar ik eerder werkte, alleen dan relaxter, en niet met elke dag dezelfde alcoholisten aan de bar, maar met vrolijke hollanders die van hun vakantie genieten:) Ik kan niet wachten!
Blog 14 Juli
Er is enorm veel gebeurd de afgelopen maanden. Mooie, leuke en minder leuke dingen.
Met mijn moeder, Amanda, en mijn vrienden van de Shell heb ik echt een fantastische tijd gehad. Dit was ook echt iets wat ik op dat moment nodig had, en zij hebben ook genoten van het eiland. Destijds hadden Melanie en ik nauwelijks contact meer, en voelde ik me dus echt alleen in het team. Er zijn zat Nederlanders in het hotel, maar daarmee praat je niet over persoonlijke dingen, dus ik miste een stukje Nederlandse genegenheid denk ik, hoewel mijn engels goed is kun je jezelf toch altijd beter uitdrukken in je eigen taal.
Daarom was het echt fijn om m'n vertrouwde Nijkerkse vrienden en natuurlijk mijn moeder hier te hebben, lekker uitgaan en gek doen in mijn eigen taal met mijn eigen vrienden was een verademing.
Inmiddels is er een hoop verandert in het team. Er is een Nederlands meisje als vervanger voor Melanie gekomen, de manager en zijn vrouw zijn definitief weg, de assistentmanager heeft de taak op zich genomen en het werk is er een stuk leuker op geworden. Onze nieuwe baas is een stuk relaxter, heeft humor, maar zorgt ook dat alles gedaan, en goed gedaan wordt. De dancecaptain heeft de shows op zich genomen, ze regisseert nu alles en dat doet ze als eenentwintigjarige beter dan onze vorige choreografe.
Geld. Is nog steeds een heel groot probleem. Na meer dan drie maanden werken hier heeft nog niemand een cent gezien en het team stond tot vorige week op instorten. Totdat onze eigen directeur uit Duitsland om deze reden is gekomen, met de hoogste managers van het hotel heeft gesproken en heeft beloofd dat het uiterlijk aanstaande maandag op onze rekeningen staat. Zo niet, gaan we staken. Dat zal me mijn baan kosten, maar ik heb de afgelopen weken genoeg rondgekeken en gevraagd en ik kan morgen nog ergens anders aan de slag, met meer geld, betere tijden en misschien wel leuker werk. De reden dat ik dit niet eerder gedaan heb is puur omdat ik m'n team niet in de steek wil laten. En omdat ik het toch echt wel best naar m'n zin heb:)
Mijn junior-programme gaat fantastisch, op sommige dagen heb ik wel vijfentwintig tieners bij me en ze zijn gek met me, en ik met hen. Sommige kinderen krijg je een speciale band mee, en die zal ik ook echt niet vergeten.
Zo was er een Schotse jongen met de naam Daniel. Wij hebben overdag t-shirts aan met onze namen erop, en ik ben hier Danny. Die t-shirts verkopen we. Daniel deed iedere dag met al mijn activiteiten enthousiast mee, was nooit aan het klieren met de rest en kwam iedere avond trouw naar de shows kijken. (en juichen als ik werd voorgesteld aan het eind)
Op een dag kwam Daniel 's ochtends naar mijn eerste activiteit, en hadden zijn ouders dus zo'n shirt gekocht. Met Danny erop, want hij wist dat ik ook Daniel heette en dat Danny mijn ‘nickname' was, en dat vond hij cool. (vanaf dat moment noemde ik hem ook Danny, en hij straalde iedere keer:)
Nu vouw ik altijd de mouwen van mijn shirts naar binnen, en ik draag mijn pet achterstevoren. Hij begon ook zijn mouwen naar binnen te vouwen, en hij droeg zijn pet achterstevoren. Hij heeft met zijn ouders een dagje Bodrum gedaan, met de boot naar Turkije, en toen hij de volgende dag weer bij mijn activiteiten was verontschuldigde hij zich voor dat hij er gisteren niet bij was.. Maargoed! Hij heeft dus in Bodrum van zijn eigen geld (kan nooit veel zijn, hij was 10) een ketting gekocht. Met een gitaar er aan. Ik draag al jaren een ketting met een gitaar er aan. Ik was echt een soort voorbeeld voor hem, en dat vind ik echt zo mooi! Zijn ouders vertelden ook dat hij al een paar dagen voordat hij weg moest al had gehuild, en dat hij me zou missen.
Het mooie aan dat soort dingen vind ik; Denk eens terug aan je kindertijd, hoeveel weet je nog goed van voordat je tien was? Ik niet veel. Maar de vakanties wel. Dit zijn misschien wel dingen die die kinderen nooit meer vergeten, en ik vind dat best wel ontroerend en indrukwekkend soms.
Ik heb sinds ik hier zit gezegd dat ik het vol ging houden, maar dat ik het daarna nooit meer zou doen, en daar begin ik nu toch echt aan te twijfelen. In Oktober houdt dit leven op, en ik weet nog steeds niet wat ik dan ga doen. We hebben al banen aangeboden gekregen voor het volgende seizoen, in een mooier resort met nog mooiere faciliteiten, beter geld, en ik weet al bijna zeker dat als ik aanstaand voorjaar niet bezig ben met verstandigere dingen (lees: goede baan/opleiding) dat ik hier zo weer heen zou gaan. Het weer is fantastisch (net zoals bij jullie niet), de mensen zijn blij (want ze zijn op vakantie) en het werk is (bij nader inzien) zo slecht nog niet.
Maargoed! Ik schrijf dit nu op zaterdagavond om een uur of acht, heb de avond vrij gekregen en ben morgen de hele dag vrij, ga zometeen eerst op het strand met mijn gitaar de zon de zee in zien zakken en daarna is het tijd om te feesten! Kos-style! Jooooooooooo!
Blog 24 Juni
Het is zondagavond, onze vrije dag, morgen begint het hele circus weer, en het is een puinzooi.
Vanmiddag fietste ik naar het appartementencomplex van mijn Nederlandse vrienden die hier een week verbleven. Ondertussen luisterde ik naar 'Brand New - Jesus' en uit het niets barstte ik in tranen uit.
Mijn Nederlandse vrienden zijn vanavond weer richting Nederland gevlogen, net zoals mijn moeder en vriendin afgelopen donderdag na een week vakantie Kos verlaten hebben. Melanie gaat ook weg.
Kos is een feesteiland en afgelopen nacht is zoals vele nachten absoluut niet de eerste keer dat ik me gruwelijk misdragen heb, iedereen hier komt hier juist met dat doel, en alle werkers hier doen alsof ze de tijd van hun leven hebben, en dat vind ik knap.
Nu, voor het eerst sinds ik hier ben voel ik me alleen. Het afscheid van mijn moeder en mijn vrienden was hartverscheurend, en terwijl zij juist langer wilde blijven had ik gewenst dat ik in dat vliegtuig terug had gezeten.
Maar ik blijf. voor het eerst in mijn leven begrijp ik wat doorzettingsvermogen betekent en als je het op een oppervlakkige manier bekijkt moet ik niet zeuren en heb ik het hier fantastisch. En dat is ook zo, alleen het is moeilijk om het te waarderen als je niemand hebt om het mee te delen.
Morgen sta ik weer als travestiet op het podium verschrikkelijke muziek te zingen, hoge hakken, rokje, make-up, afschuwelijk. Maar het publiek vindt het geweldig en dat geeft een kick. Als ik even vergeet dat ik met The Turning het hele publiek mee kon laten zingen met mijn eigen geschreven liedjes ben ik hier ineens de ster van de show voor een groter publiek dan waar ik ooit voor gestaan heb, en dat voelt goed, op dat moment.
Ze zoeken personeel in de kroegen hier. Noorwegen heeft een speciaal plekje in mijn hart. Nederland is verstandig. Ik weet het niet meer. Het seizoen afmaken doe ik sowieso, maar of het bij dit hotel is, met deze werktijden en regels weet ik niet. Ik heb vanmiddag geleerd dat er veel meer lol te beleven is, met betere werktijden en beter geld, en dat ga ik deze week tot in de puntjes uitzoeken. Hoe graag ik nu ook naar Nederland wil, dat zou voelen alsof ik de handdoek in de ring gooi en dat wil ik niet, dat zou betekenen dat ik het voor de zoveelste keer opgeef en daar kan ik niet mee thuis komen.
Ik mis jullie!
Joooooooo!
PS. Over bloed op m'n zwembroek; ik had vanmiddag mijn kamergenoot zijn fiets geleend om naar mijn Nederlandse vrienden te gaan, en op de terugweg ben ik goed hard onderuit gegaan. Ik had voorrang, auto vond van niet, m'n kamergenoot heeft goeie remmen op z'n fiets, na een poosje in de lucht heb ik het wegdek goed hard gekopt terwijl de wielen van de auto nog geen halve meter verwijderd waren van doodslag. M'n wonden worden morgen extra-sexy met mijn travestietenoutfit.
Luxeprobleem level: zonnesteek, sleur en grootste fout
Melanie en ik zijn geen stel meer. Eigenlijk al veel langer niet meer, maar de kogel is eindelijk door de kerk en ze gaat waarschijnlijk vandaag nog naar een ander appartement. Het was niet te voorkomen, we hebben allebei al veel eerder ingezien dat onze relatie geen kans had. De laatste maand hebben we de schijn opgehouden terwijl we achter gesloten deuren alleen maar ruzie hadden.
Het is een grove fout geweest om haar hierheen te halen. We kenden elkaar pas net en hadden geen idee of het ging werken. Ze is ervoor gestopt met haar opleiding, en daar voel ik me enorm schuldig voor.
Hoe het nu verder verloopt weet ik niet, we blijven de enige twee Nederlanders in het team en zien elkaar natuurlijk alsnog iedere dag. Hopelijk levert dat geen problemen op.
Terwijl we eerder nog volop aan het repeteren waren en allerlei nieuwe dingen leerden is het nu echt klaar, iedereen weet wat hij moet doen en dit is iedere dag hetzelfde. Het begint een sleur te worden en de hitte eist ook zijn tol. Ik ben de week begonnen met een zonnesteek, drie dagen erg last gehad van hoofdpijn, misselijkheid en duizeligheid.
Er zijn meer dan genoeg leuke momenten in het werk, mijn groep tieners leiden is iedere dag een feest en de meeste shows zijn leuk en mooi om te doen.
En tóch mist er iets. Het begint steeds aantrekkelijker te worden om eens langs alle kroegen te fietsen en te kijken of ik niet ergens een baantje als barman kan krijgen. Op die manier zou ik weer wat vrije tijd hebben, en het voelt alsof zoiets veel beter bij me past. Het is echt niet dat ik het hier niet naar mijn zin heb, ik voel me alleen niet op mijn plek.
Binnen de groep heerst een ‘school-achtige' sfeer, met de leiding als docent, de populaire en minder populaire kinderen in de klas, een grote en een kleine pauze.
Als ik s'avonds naar mijn werk fiets speel ik muziek op mijn iPod, muziek waar ik in Nederland ook naar luisterde, om de vloek van zomernummers en abba te doorbreken. Dat is het enige moment op de dag dat ik me ‘terug in de echte wereld' voel. Alles hier is nep, iedereen doet nep en er is niet echt een uitzicht, een doel om naartoe te leven, behalve dan het einde van het seizoen, maar wat ga ik dan doen?
Het is nu zaterdagmiddag, tien voor drie s'middags, buiten een graad of achtendertig en ik ga zo weer aan de slag. Emotioneel in de war, gewoon zwaar klote. Morgen vrije dag. Ik hou je op de hoogte.
Jooo!
28 Mei
Het hotel zit overvol, op sommige dagen draait het op meer dan honderd procent van zijn capaciteit, het is echt lekker druk nu. Nog wel héél erg veel Engelsen, die houden geen rekening met schoolvakanties, terwijl ik van Nederlanders al heb gehoord dat er leerplichtambtenaren op Schiphol staan.
Nederlanders wachten vooral keurig tot de schoolvakanties, scheelt een hoop geld qua boetes. Engelsen niet, hun boetes zijn veel lager en daarom boeken ze nu, in het voorseizoen om het allemaal maar zo voordelig mogelijk te houden.
Maargoed! Het repeteren is dus voorbij, we draaien nu op volle toeren en ik ben ook begonnen met waar ik voor aangenomen ben; overdag activiteiten organiseren.
Ik ben verantwoordelijk voor het 'Junior Programme', alle kinderen tussen 10 en 18 jaar oud vallen onder mijn hoede en het is mijn taak om ze te vermaken en bij de volwassenen-activiteiten weg te houden. Lastige groep, pubergehalte ligt hoog en ik moet soms erg streng zijn.
Aan de andere kant is het juist echt heel erg leuk, want die jongens kijken echt tegen je op en als je ze echt betrekt (Ik heb de ergste puber 'mijn assistent' gemaakt) kun je alles met ze doen.
Heb in een paar dagen tijd ook een mooi kleurtje gekregen, 't zal niet lang duren voordat mijn haar fel lichtblond is en de rest mooi goudbruin:)
Zit nu ook lekker in het zonnetje buiten mijn appartement, biertje erbij, vanavond weer 't podium op, good times:)
Jooo!
22 Mei
Maar gelukkig zijn er genoeg levendige momenten die dat voorkomen. Zondag zijn we gaan fietsen, zonder duidelijk doel, behalve; 'de berg op'.
('t eiland is niet groot en waar je ook bent wordt het uitzicht bepaald door een grote bult aan de noordoostzijde van het eiland.)
Zo gezegd, zo gedaan, best hoog gekomen, en op een gegeven ogenblik werden we verrast door een ruïne van een oude Griekse tempel.
Het was op dat moment niet open voor bezichtiging, normaal gesproken moet je een kaartje kopen en mag je samen met de andere toeristen naar binnen. Nu was er niemand.
Over het hek geklommen, hopend dat er geen beveliging rondliep met grote honden, of dat iemand de politie zou bellen (die zijn niet kinderachtig hier) en op het dakterras van een tweeduizend jaar oude tempel heerlijk in de zon gaan zitten met een wijntje, muziekje en een fantastisch uitzicht. Good times:)
Toen we 's avonds terug kwamen bij ons appartement kwamen we onze Slowaakse overburen tegen, ze hadden een feestje op hun balkon en vroegen of we met ze mee kwamen drinken.
Niet tegen dovemansoren gericht, ik heb mijn gitaar gepakt en we hebben de hele avond zitten zingen, lachen, drinken:) M'n nieuwe vrienden hadden internet op hun balkon, ze hadden het wachtwoord van het wifi netwerk van een buurhotel en zodoende heb ik nu ook internet!
Geen internetcafe meer, hoef alleen maar mijn voordeur open te zetten en heb direct een prima verbinding:)
Melanie's fiets is gejat! Gisteren moest ze na de pauze een uur eerder aan het werk dan ik, en daarom heeft haar fiets een half uur zonder slot gestaan (we hebben één slot, hangen de fietsen altijd aan elkaar).
Eigen schuld, maar echt heel erg lastig, omdat zij altijd eerder begint dan ik, moet één van ons nu lopend..
Joooo!
Zaterdag 12 Mei
morgen hebben we voor de tweede keer sinds ik hier ben een vrije dag, maar vandaag nog een hele dag repeteren. Ik ben zo goed als klaar met instuderen, ondertussen al veel shows gedaan,
veel gasten zien komen en gaan en helemaal gewend hier.
Ik heb veel te lang niets van me laten horen. Sorry daarvoor. Kan domweg geen tijd vinden om naar het internetcafe te gaan, en mijn telefoon is afgesloten.
De shows zijn gaaf. Van hoger niveau dan ik aanvankelijk dacht en ook écht leuk om te doen. Zó totaal anders dan het soort optredens dat ik gewend ben. Alles is tot op de seconde
uitgestippeld en ingestudeerd, en we hebben vaak maar twee minuten om van het ene showkostuum in het andere te schieten (behoorlijk stressvol!).
De dag na de show loop je door het resort en krijg je van alle kanten complimenten van hotelgasten, mensen die vragen of we professionals zijn en hoe we het in hemelsnaam volhouden
om zestien uur per dag in touw te zijn. De gasten hebben echt bewondering voor ons team, iedere keer echt leuk om te horen:)
Soms vragen Melanie en ik ons ook af hoe we het die zestien uur volhouden, vrije tijd is er nog steeds praktisch niet, de leiding is streng en buiten het hotel en een stukje Kos-stad om hebben
we eigenlijk geen idee hoe dit eiland er verder uit ziet.
Een paar dagen geleden stond ik 's avonds in een enorm gedrocht van een Abba kostuum op het podium (enorme schouders, kanariegroengeel, wijd uitlopende broekspijpen) het nummer 'Gimme Gimme Gimme a man after midnight' te zingen en precies op dat moment besefte ik me dat ik twee maanden geleden met mijn eigen hardrockband en een gitaar om mijn nek in een donker kroegje stond te rocken, met headbangende rockers als publiek.
Dit was een van de momenten waarop ik me afvroeg waar ik nou eigenlijk mee bezig was, en of ik mezelf ooit nog serieus zou kunnen nemen.. Dit was ook het moment waarop ik de choreografie vergat en de zangeres naast mij in de lach hoorde schieten.
Omdat ik tot nu toe nog steeds iedere dag zit te repeteren (motivatie is hier net zo zeldzaam als cultuur) heb ik ook veel tijd om na te denken.
Zo bedacht ik me gisteren dat een half jaar best lang is, als je het op de volgende manier bekijkt:
Als je ervanuit gaat dat ik ongeveer zeventig jaar oud word, is het 1/140e deel van mijn leven. Ben net 21 geworden, dus heb al 40/140e achter de rug. Houdt in dat ik 1/100e deel van mijn leven hier zit, en dat er dan nog maar 99/100e overblijven!
Kun je nagaan hoe erg ik me verveel.
Maar buiten dit soort onzinnigheden denk ik ook veel over belangrijke dingen, mijn verleden en toekomst, en in dat opzicht is dit écht de perfecte plaats en tijd voor me.
Omdat mijn dagen hier zó simpel zijn (wakker, repeteren, pauze, show, bed) en ik niet de stress en druk heb die in Nederland op mijn schouders rust kan ik in alle rust over dat soort dingen denken.
Ondanks dat bovenstaande tekst een melancholische ondertoon heeft (heb je soms, zo'n bui, overkomt de beste, sterker nog..) heb ik het hier écht goed naar mijn zin. Ik sta steviger met beide benen op de grond dan ooit en heb nog geen moment spijt gehad.
Ik mis jullie enorm, het hele Nederlandse, Nijkerk, mijn band, maar ben straks een gigantische ervaring rijker.
M'n pa zei ooit: 'Tussen je 20e en je 30e moet je het mee maken, anders heb je daarna nooit genoeg verhalen te vertellen'.
En dat is precies wat ik aan het doen ben.
Blog 5 Mei
Er is een hoop gebeurt sinds het laatste bericht, het hotel is volledig operationeel, Melanie is hier en we zijn hard aan het werk.
Het weer is fantastisch, de werktijden nog steeds pittig en de communicatie met de gasten is hartstikke leuk.
Enorm veel Nederlanders, ook veel Engelsen en wat oostblokkers.
Het seizoen begint echt op gang te komen, en dat merk je aan alles. De zaakjes die er een maand geleden als krot bij stonden zijn inmiddels toeristenwinkeltjes en bij ieder restaurantje staan proppers buiten om het publiek naar binnen te lokken.
Melanie kwam aan toen het hotel net open was, dus zij heeft de ietwat deprimerende eerste weken van repetities niet meegemaakt, en werd gelijk in het diepe gegooid.
Inmiddels is ze hard aan het werk met de kinderen, terwijl ik de laatste puntjes op de i zet m.b.t. de shows. Binnen nu en een paar dagen ga ik ook de halve dag langs het zwembad
staan, praatjes maken, sociaal doen en gasten interesseren voor allerlei ontzettend leuke activiteiten en shows..:)
Vanavond gaan we uit, want morgen is onze allereerste vrije dag sinds we hier zijn! We gaan lekker met z'n tweeën lui doen, beetje op een strand hangen en wat rondfietsen, kan niet wachten!
Jooo!