Melanie en ik zijn geen stel meer. Eigenlijk al veel langer niet meer, maar de kogel is eindelijk door de kerk en ze gaat waarschijnlijk vandaag nog naar een ander appartement. Het was niet te voorkomen, we hebben allebei al veel eerder ingezien dat onze relatie geen kans had. De laatste maand hebben we de schijn opgehouden terwijl we achter gesloten deuren alleen maar ruzie hadden.

Het is een grove fout geweest om haar hierheen te halen. We kenden elkaar pas net en hadden geen idee of het ging werken. Ze is ervoor gestopt met haar opleiding, en daar voel ik me enorm schuldig voor.

Hoe het nu verder verloopt weet ik niet, we blijven de enige twee Nederlanders in het team en zien elkaar natuurlijk alsnog iedere dag. Hopelijk levert dat geen problemen op.

Terwijl we eerder nog volop aan het repeteren waren en allerlei nieuwe dingen leerden is het nu echt klaar, iedereen weet wat hij moet doen en dit is iedere dag hetzelfde. Het begint een sleur te worden en de hitte eist ook zijn tol. Ik ben de week begonnen met een zonnesteek, drie dagen erg last gehad van hoofdpijn, misselijkheid en duizeligheid.
Er zijn meer dan genoeg leuke momenten in het werk, mijn groep tieners leiden is iedere dag een feest en de meeste shows zijn leuk en mooi om te doen.

En tóch mist er iets. Het begint steeds aantrekkelijker te worden om eens langs alle kroegen te fietsen en te kijken of ik niet ergens een baantje als barman kan krijgen. Op die manier zou ik weer wat vrije tijd hebben, en het voelt alsof zoiets veel beter bij me past. Het is echt niet dat ik het hier niet naar mijn zin heb, ik voel me alleen niet op mijn plek.

Binnen de groep heerst een ‘school-achtige' sfeer, met de leiding als docent, de populaire en minder populaire kinderen in de klas, een grote en een kleine pauze.
Als ik s'avonds naar mijn werk fiets speel ik muziek op mijn iPod, muziek waar ik in Nederland ook naar luisterde, om de vloek van zomernummers en abba te doorbreken. Dat is het enige moment op de dag dat ik me ‘terug in de echte wereld' voel. Alles hier is nep, iedereen doet nep en er is niet echt een uitzicht, een doel om naartoe te leven, behalve dan het einde van het seizoen, maar wat ga ik dan doen?

Het is nu zaterdagmiddag, tien voor drie s'middags, buiten een graad of achtendertig en ik ga zo weer aan de slag. Emotioneel in de war, gewoon zwaar klote. Morgen vrije dag. Ik hou je op de hoogte.

Jooo!