Het is zondagavond, onze vrije dag, morgen begint het hele circus weer, en het is een puinzooi.

Vanmiddag fietste ik naar het appartementencomplex van mijn Nederlandse vrienden die hier een week verbleven. Ondertussen luisterde ik naar 'Brand New - Jesus' en uit het niets barstte ik in tranen uit.
Mijn Nederlandse vrienden zijn vanavond weer richting Nederland gevlogen, net zoals mijn moeder en vriendin afgelopen donderdag na een week vakantie Kos verlaten hebben. Melanie gaat ook weg.
Kos is een feesteiland en afgelopen nacht is zoals vele nachten absoluut niet de eerste keer dat ik me gruwelijk misdragen heb, iedereen hier komt hier juist met dat doel, en alle werkers hier doen alsof ze de tijd van hun leven hebben, en dat vind ik knap.

Nu, voor het eerst sinds ik hier ben voel ik me alleen. Het afscheid van mijn moeder en mijn vrienden was hartverscheurend, en terwijl zij juist langer wilde blijven had ik gewenst dat ik in dat vliegtuig terug had gezeten.

Maar ik blijf. voor het eerst in mijn leven begrijp ik wat doorzettingsvermogen betekent en als je het op een oppervlakkige manier bekijkt moet ik niet zeuren en heb ik het hier fantastisch. En dat is ook zo, alleen het is moeilijk om het te waarderen als je niemand hebt om het mee te delen.

Morgen sta ik weer als travestiet op het podium verschrikkelijke muziek te zingen, hoge hakken, rokje, make-up, afschuwelijk. Maar het publiek vindt het geweldig en dat geeft een kick. Als ik even vergeet dat ik met The Turning het hele publiek mee kon laten zingen met mijn eigen geschreven liedjes ben ik hier ineens de ster van de show voor een groter publiek dan waar ik ooit voor gestaan heb, en dat voelt goed, op dat moment.

Ze zoeken personeel in de kroegen hier. Noorwegen heeft een speciaal plekje in mijn hart. Nederland is verstandig. Ik weet het niet meer. Het seizoen afmaken doe ik sowieso, maar of het bij dit hotel is, met deze werktijden en regels weet ik niet. Ik heb vanmiddag geleerd dat er veel meer lol te beleven is, met betere werktijden en beter geld, en dat ga ik deze week tot in de puntjes uitzoeken. Hoe graag ik nu ook naar Nederland wil, dat zou voelen alsof ik de handdoek in de ring gooi en dat wil ik niet, dat zou betekenen dat ik het voor de zoveelste keer opgeef en daar kan ik niet mee thuis komen.

Ik mis jullie!

Joooooooo!

PS. Over bloed op m'n zwembroek; ik had vanmiddag mijn kamergenoot zijn fiets geleend om naar mijn Nederlandse vrienden te gaan, en op de terugweg ben ik goed hard onderuit gegaan. Ik had voorrang, auto vond van niet, m'n kamergenoot heeft goeie remmen op z'n fiets, na een poosje in de lucht heb ik het wegdek goed hard gekopt terwijl de wielen van de auto nog geen halve meter verwijderd waren van doodslag. M'n wonden worden morgen extra-sexy met mijn travestietenoutfit.