Met mijn moeder, Amanda, en mijn vrienden van de Shell heb ik echt een fantastische tijd gehad. Dit was ook echt iets wat ik op dat moment nodig had, en zij hebben ook genoten van het eiland. Destijds hadden Melanie en ik nauwelijks contact meer, en voelde ik me dus echt alleen in het team. Er zijn zat Nederlanders in het hotel, maar daarmee praat je niet over persoonlijke dingen, dus ik miste een stukje Nederlandse genegenheid denk ik, hoewel mijn engels goed is kun je jezelf toch altijd beter uitdrukken in je eigen taal.
Daarom was het echt fijn om m'n vertrouwde Nijkerkse vrienden en natuurlijk mijn moeder hier te hebben, lekker uitgaan en gek doen in mijn eigen taal met mijn eigen vrienden was een verademing.

Inmiddels is er een hoop verandert in het team. Er is een Nederlands meisje als vervanger voor Melanie gekomen, de manager en zijn vrouw zijn definitief weg, de assistentmanager heeft de taak op zich genomen en het werk is er een stuk leuker op geworden. Onze nieuwe baas is een stuk relaxter, heeft humor, maar zorgt ook dat alles gedaan, en goed gedaan wordt. De dancecaptain heeft de shows op zich genomen, ze regisseert nu alles en dat doet ze als eenentwintigjarige beter dan onze vorige choreografe.

Geld. Is nog steeds een heel groot probleem. Na meer dan drie maanden werken hier heeft nog niemand een cent gezien en het team stond tot vorige week op instorten. Totdat onze eigen directeur uit Duitsland om deze reden is gekomen, met de hoogste managers van het hotel heeft gesproken en heeft beloofd dat het uiterlijk aanstaande maandag op onze rekeningen staat. Zo niet, gaan we staken. Dat zal me mijn baan kosten, maar ik heb de afgelopen weken genoeg rondgekeken en gevraagd en ik kan morgen nog ergens anders aan de slag, met meer geld, betere tijden en misschien wel leuker werk. De reden dat ik dit niet eerder gedaan heb is puur omdat ik m'n team niet in de steek wil laten. En omdat ik het toch echt wel best naar m'n zin heb:)

Mijn junior-programme gaat fantastisch, op sommige dagen heb ik wel vijfentwintig tieners bij me en ze zijn gek met me, en ik met hen. Sommige kinderen krijg je een speciale band mee, en die zal ik ook echt niet vergeten.
Zo was er een Schotse jongen met de naam Daniel. Wij hebben overdag t-shirts aan met onze namen erop, en ik ben hier Danny. Die t-shirts verkopen we. Daniel deed iedere dag met al mijn activiteiten enthousiast mee, was nooit aan het klieren met de rest en kwam iedere avond trouw naar de shows kijken. (en juichen als ik werd voorgesteld aan het eind)
Op een dag kwam Daniel 's ochtends naar mijn eerste activiteit, en hadden zijn ouders dus zo'n shirt gekocht. Met Danny erop, want hij wist dat ik ook Daniel heette en dat Danny mijn ‘nickname' was, en dat vond hij cool. (vanaf dat moment noemde ik hem ook Danny, en hij straalde iedere keer:)
Nu vouw ik altijd de mouwen van mijn shirts naar binnen, en ik draag mijn pet achterstevoren. Hij begon ook zijn mouwen naar binnen te vouwen, en hij droeg zijn pet achterstevoren. Hij heeft met zijn ouders een dagje Bodrum gedaan, met de boot naar Turkije, en toen hij de volgende dag weer bij mijn activiteiten was verontschuldigde hij zich voor dat hij er gisteren niet bij was.. Maargoed! Hij heeft dus in Bodrum van zijn eigen geld (kan nooit veel zijn, hij was 10) een ketting gekocht. Met een gitaar er aan. Ik draag al jaren een ketting met een gitaar er aan. Ik was echt een soort voorbeeld voor hem, en dat vind ik echt zo mooi! Zijn ouders vertelden ook dat hij al een paar dagen voordat hij weg moest al had gehuild, en dat hij me zou missen.

Het mooie aan dat soort dingen vind ik; Denk eens terug aan je kindertijd, hoeveel weet je nog goed van voordat je tien was? Ik niet veel. Maar de vakanties wel. Dit zijn misschien wel dingen die die kinderen nooit meer vergeten, en ik vind dat best wel ontroerend en indrukwekkend soms.

Ik heb sinds ik hier zit gezegd dat ik het vol ging houden, maar dat ik het daarna nooit meer zou doen, en daar begin ik nu toch echt aan te twijfelen. In Oktober houdt dit leven op, en ik weet nog steeds niet wat ik dan ga doen. We hebben al banen aangeboden gekregen voor het volgende seizoen, in een mooier resort met nog mooiere faciliteiten, beter geld, en ik weet al bijna zeker dat als ik aanstaand voorjaar niet bezig ben met verstandigere dingen (lees: goede baan/opleiding) dat ik hier zo weer heen zou gaan. Het weer is fantastisch (net zoals bij jullie niet), de mensen zijn blij (want ze zijn op vakantie) en het werk is (bij nader inzien) zo slecht nog niet.

Maargoed! Ik schrijf dit nu op zaterdagavond om een uur of acht, heb de avond vrij gekregen en ben morgen de hele dag vrij, ga zometeen eerst op het strand met mijn gitaar de zon de zee in zien zakken en daarna is het tijd om te feesten! Kos-style! Jooooooooooo!