Het is echt lang geleden dat ik een blog schreef, vooral omdat alles z'n gangetje ging en we het hier goed naar ons zin hadden. We deden iedere dag ons werk, hadden evenveel lol, gingen uit, hadden brakke vrije zondagen en dat was het. Het was bijna een sleur te noemen, maar iedereen deed alsof hij/zij gelukkig was met de situatie en zo bleven we als team optimistisch en goed in ons werk.
Ondertussen waren we al eens drie maanden te laat betaald, en nu weer anderhalve maand. Éen danseres kreeg een beter aanbod en ging weg. Het Nederlandse meisje dat in plaats van Melanie was gekomen ging na een maand weg. En ze hebben allebei niets gekregen.
Wat we over hielden was een kreupel team, te weinig mensen, te veel werk, en iedereen ving elkaar op, met de gedachte dat het geld heus wel zou komen.

Maar dit houdt een keer op, en iedereen begon te praten over naar huis gaan.
Als ik je vertel dat ik drie maanden zestien uur per dag heb gewerkt en al die tijd niets heb mogen ontvangen verklaar je me voor gek, toch?

En toch bleef iedereen. Omdat het wel heel radicaal is om weg te gaan, je team in de steek te laten zodat zij de shows totaal moeten veranderen en nóg harder moeten werken, als team bleven we bij elkaar. De atmosfeer in het team is de laatste twee maanden gewoon kudt. Iedereen levert half werk en niemand spant zich echt meer in om een goede prestatie neer te zetten. In Nederland, als je een week te laat betaald wordt, stop je met werken. Hier sta je dan op straat, en dat weet iedereen dus gingen we braaf door met het uitputten van onze lichamen en geesten voor een belachelijk laag salaris dat we niet eens kregen.

En ik had daar geen problemen mee. Ik ben één van de weinige die-hards van het team die het al de tijd vol heeft gehouden en ik zou het met gemak volhouden tot het eind van het seizoen. Tot ik op een dag een kroketje ging eten bij een nederlands bruin cafe, waar ze bijzonder relaxed waren. Ik vroeg of ze niet nog krachten zochten, en kreeg een dag later een e-mail. Ben gaan praten met de nederlandse eigenaren uit nieuwsgierigheid (een echtpaar, fantastische sympathieke mensen) en kreeg een salaris aangeboden dat het dubbele bedroeg van wat ik nu verdien. Voor acht uur per dag, in plaats van zestien, met eigen appartement, in plaats van gedeeld. Heb gezegd dat ik er over na moest denken.

Dit was vorige week donderdag. Er is veel gebeurd sinds die donderdag, en ik zal je de details besparen.
Ben door de manager van dit miljoenenhotel bedreigd, ik zou nooit meer een baan op dit eiland kunnen krijgen en ik zou het eiland nooit meer kunnen verlaten. Ze zouden de kroeg waar ik had gesolliciteerd al gebeld hebben en ik kon die baan wel op mijn buik schrijven. Ik ben één waanzinnig goede zanger en een waanzinnig goede animator en persoon (hij moest op mn t-shirt kijken om te weten hoe mijn naam ook alweer was), er werd me nog meer geld aangeboden, allemaal omdat ze niet zonder me konden. Ondertussen zat de restaurantmanager van het hotel er ook bij, en dit is een linke man. Iedere keer dat ik in ‘Bar street' was, was hij er ook, en hij zei vandaag, midden in het gesprek lachend; 'Danny, do you really think you're gonna work anywhere else on this island? You know this, I know the nightlife here, I've already called my friend Andreas at the Camel bar, forget about your job, you're not getting it' En toen begon ik te lachen, want ik ken geen andreas en ik ben nog nooit in de camel bar geweest.
Ze bleven aandringen en dreigen, en pushen op het feit dat ik het contract breek en dat ze problemen voor me gaan veroorzaken.
Toen ben ik opgestaan, heb de heren bedankt en gevraagd of ik de middag vrij kon krijgen, want ik moest er over nadenken en met mijn ouders bellen. Vervolgens ben ik rechtstreeks naar de bar gefietst, heb met de eigenaar gesproken, alles verteld en hij was niet onder de indruk. Hij zei dat ik maar een paar dagen vrij moest nemen, een paar nachten bij mijn meisje moest logeren, ze zouden het toch wel vergeten. Dus op mijn vraag wat ze zouden doen als ze zijn hele kroeg kapotsloegen antwoordde hij lachend; 'Dat doen ze niet, en als ze het wel doen, kennen wij genoeg gevaarlijke mensen' En ik heb zelf ook niet stil gezeten, ik hoef ook maar één telefoontje te doen. Maar dit is doemdenken, in the end of the day is het gewoon maar een 21jarige die een betere baan aangeboden krijgt en vertrekt, logisch, en de normaalste zaak van de wereld.

Dus ik heb de show gedaan, mijn team bedankt voor alles, tranen kwamen toen ik naar mijn fiets liep, rechtstreeks naar mijn meisje gefietst, het hele verhaal verteld en samen hebben we de rest van mijn spullen diep in de nacht opgehaald terwijl mijn voormalige kamergenoot er niet was. Donderdag verhuis ik naar mijn nieuwe, eigen appartement, en ik kan niet wachten om weer gewoon normaal acht uur te werken, vrije tijd te hebben, uit te slapen en heel rustig aan het einde van het seizoen af te wachten. Animatie was fantastisch, had het zo nog drie maanden gedaan maar vanuit principes werk ik niet meer voor mensen die me als (sorry) hoer behandelen. Er worden hier mensen verschrikkelijk rijk, mijn salarisverhoging van 350eur was geen enkel probleem, en toen er een danseres weg ging omdat ze het niet trok was er geen haan die er naar kraaide. Toen ik op een nette manier weg wilde gaan werd ik bedreigd, omdat ik zo belangrijk was. Ondertussen verdiende ik minder dan de danseres.

Dus dit was het, mijn animatie-avontuur van Kos 2012, ik heb er waanzinnige verhalen aan over gehouden, een hoop ellende maar ook écht een hoop lol. Volgende zomer doe ik het weer, niet hier en niet voor dit bedrijf, maar op het podium staan voor honderden toeristen die je aanbidden doet wat met je.

We zijn inmiddels een paar dagen verder. Op de dag dat het zo mis ging en ik bedreigd werd heb ik 's avonds de show nog gedaan, gelijk daarna afscheid genomen, en ik ben met mijn al ingepakte spullen bij mijn vriendin gaan zitten, omdat ik vandaag (donderdag) pas in mijn nieuwe appartement kon intrekken. Mijn vriendin werkt er nog steeds, en ik hoor van haar dat ze de helft van alle shows gecancelled hebben, net goed..:P

Maargoed, ben dus nu voor de derde dag achter elkaar vrij en het is fantastisch. Na vijf maanden zó intensief en hard werken merk ik echt dat mijn lichaam nu helemaal tot rust komt en het is heerlijk. Beetje aan het shoppen geweest, had echt nieuwe kleren nodig, en ben radicaal naar de kapper geweest:). Nu lekker heel erg kort, en dat had ik veel eerder moeten doen met dit warme weer:)
Vandaag dus ook mijn intrek genomen in mijn nieuwe appartement, wat op zich best spannend was, want ik had de huur al betaald voordat ik het appartement gezien had. Vanochtend de sleutel gekregen, een paar keer heen en weer gefietst met mijn spullen en nu helemaal klaar. 'T Appartement is waanzinnig, veel groter en luxer dan ik had gedacht en gewend was. Lekker in het centrum van Kos-stad, op de eerste verdieping, balkonnetje, superruime eigen badkamer en een grote woon/slaapkamer. Vanavond gelijk een feestje gepland met wat oud-collega's en mijn vriendin (die hier ook min of meer gaat wonen omdat ze haar eigen appartement moet delen met twee collega's).
Morgen begin ik weer met werken, het is een hollands eet-feestcafe, vergelijkbaar met een kroeg waar ik eerder werkte, alleen dan relaxter, en niet met elke dag dezelfde alcoholisten aan de bar, maar met vrolijke hollanders die van hun vakantie genieten:) Ik kan niet wachten!