'T is zaterdag 12 mei, de eerste regenachtige dag sinds het resort open is en ik zit om 10u 's ochtends met een bak koffie voor de zoveelste keer naar mijn scherm te staren,
morgen hebben we voor de tweede keer sinds ik hier ben een vrije dag, maar vandaag nog een hele dag repeteren. Ik ben zo goed als klaar met instuderen, ondertussen al veel shows gedaan,
veel gasten zien komen en gaan en helemaal gewend hier.

Ik heb veel te lang niets van me laten horen. Sorry daarvoor. Kan domweg geen tijd vinden om naar het internetcafe te gaan, en mijn telefoon is afgesloten.

De shows zijn gaaf. Van hoger niveau dan ik aanvankelijk dacht en ook écht leuk om te doen. Zó totaal anders dan het soort optredens dat ik gewend ben. Alles is tot op de seconde
uitgestippeld en ingestudeerd, en we hebben vaak maar twee minuten om van het ene showkostuum in het andere te schieten (behoorlijk stressvol!).
De dag na de show loop je door het resort en krijg je van alle kanten complimenten van hotelgasten, mensen die vragen of we professionals zijn en hoe we het in hemelsnaam volhouden
om zestien uur per dag in touw te zijn. De gasten hebben echt bewondering voor ons team, iedere keer echt leuk om te horen:)

Soms vragen Melanie en ik ons ook af hoe we het die zestien uur volhouden, vrije tijd is er nog steeds praktisch niet, de leiding is streng en buiten het hotel en een stukje Kos-stad om hebben
we eigenlijk geen idee hoe dit eiland er verder uit ziet.
Een paar dagen geleden stond ik 's avonds in een enorm gedrocht van een Abba kostuum op het podium (enorme schouders, kanariegroengeel, wijd uitlopende broekspijpen) het nummer 'Gimme Gimme Gimme a man after midnight' te zingen en precies op dat moment besefte ik me dat ik twee maanden geleden met mijn eigen hardrockband en een gitaar om mijn nek in een donker kroegje stond te rocken, met headbangende rockers als publiek.
Dit was een van de momenten waarop ik me afvroeg waar ik nou eigenlijk mee bezig was, en of ik mezelf ooit nog serieus zou kunnen nemen.. Dit was ook het moment waarop ik de choreografie vergat en de zangeres naast mij in de lach hoorde schieten.

Omdat ik tot nu toe nog steeds iedere dag zit te repeteren (motivatie is hier net zo zeldzaam als cultuur) heb ik ook veel tijd om na te denken.
Zo bedacht ik me gisteren dat een half jaar best lang is, als je het op de volgende manier bekijkt:
Als je ervanuit gaat dat ik ongeveer zeventig jaar oud word, is het 1/140e deel van mijn leven. Ben net 21 geworden, dus heb al 40/140e achter de rug. Houdt in dat ik 1/100e deel van mijn leven hier zit, en dat er dan nog maar 99/100e overblijven!
Kun je nagaan hoe erg ik me verveel.
Maar buiten dit soort onzinnigheden denk ik ook veel over belangrijke dingen, mijn verleden en toekomst, en in dat opzicht is dit écht de perfecte plaats en tijd voor me.
Omdat mijn dagen hier zó simpel zijn (wakker, repeteren, pauze, show, bed) en ik niet de stress en druk heb die in Nederland op mijn schouders rust kan ik in alle rust over dat soort dingen denken.

Ondanks dat bovenstaande tekst een melancholische ondertoon heeft (heb je soms, zo'n bui, overkomt de beste, sterker nog..) heb ik het hier écht goed naar mijn zin. Ik sta steviger met beide benen op de grond dan ooit en heb nog geen moment spijt gehad.
Ik mis jullie enorm, het hele Nederlandse, Nijkerk, mijn band, maar ben straks een gigantische ervaring rijker.
M'n pa zei ooit: 'Tussen je 20e en je 30e moet je het mee maken, anders heb je daarna nooit genoeg verhalen te vertellen'.
En dat is precies wat ik aan het doen ben.